Paarden

Ik begin het nou een beetje te begrijpen. Beter laat dan nooit misschien. Ik had vroeger een vriendin die helemaal paardenfreak was. Jaloers dat ik was op die vierbenige wezens! Want die namen al mijn tijd in beslag…of eerder gezegd…de tijd die mijn dinnetje bij mij had kunnen zijn. Niks heb er van begrepen. Of niet willen begrijpen hahaha…dat zal het wel eerder geweest zijn. Waarom had zij paardengordijnen en allemaal posters? Pff en ook nog een eigen pony! Waarom moest ze zo nodig paardrijden terwijl we samen leuk zouden kunnen gaan spelen?
Inmiddels weet ik wel beter. Ik heb namelijk een paardenfreak als dochter. Het is mooi om te zien hoe iemand echt verliefd kan zijn op paarden of wat dan ook. Graag naai ik voor haar paardenbroeken of een paardentas. Ik speur alles af voor paardenspullen en zo nu en dan koop ik zelfs paardenboeken voor haar.
Gisteren voelde ze zich rot. Ik zocht naar een manier om haar op te fleuren. Ineens had ik het: we zouden even naar de manege kunnen fietsen?
Jammer dat ik geen foto van haar gezicht had kunnen maken toen ik haar dat voorstelde. Wat was ze blij! Oke, dus snel op de fiets richting manege. Het is best een stukkie fietsen en vooral voor haar. Maar dat had ze er blijkbaar graag voor over. Ik had meer angst voor het verkeer om haar heen want je hebt hier op sommige plekken maar een klein stukkie fietspad…en die auto’s…ai…
Michelle had van dit alles geen notie. Ze was zo ongelooflijk blij. Vooral toen we in de buurt van de manege een paard in de wei zagen staan.
Bij de manege heeft ze ieder paard bekeken en ze straalde. Zo enthousiast als ze was.
Steffie vond het ook leuk (en ze zeurde nou niet dat het zo stonk hahaha). Ieder paard had een eigen naambord en die namen werden opgelezen. En weer traptte Stef erin:
Op de deuren stond een klein naambordje:”Roosen”. Dus Steffie dat voorlezen, ook nog op een engelse manier. (Roesen). Hahaha maar het is gewoon het merk van de (stal)deuren hahaha…Iedere keer weer!
Omdat het al half vijf was en het zo donker zou worden zei ik dat we huiswaarts moesten keren. Ik zag het echt niet zitten om door het donker in de spits te fietsen met haar. Ze kan best goed fietsen hoor…maar je weet maar nooit. Je moet toch voor twee kijken, zij heeft meer interesse voor andere dingen om zich heen.
Ik moest nog een paar foto’s van haar maken met haar lievelingspaard waar ze verliefd naar keek.
En dolgelukkig fietste ze richting huis.
Ik ga toch maar eens de manege bellen voor de prijslijst…kan ze op les! Lekker in de weer zijn met die heerlijke dieren.

Goh dat ik dat nog eens zou zeggen!

Over watzegjemenou

Het betreden van deze weblog (www.watzegjemenou.wordpress.com) is op eigen risico. Ik stel me niet aansprakelijk voor hartkwalen, kromme tenen of psychische aandoeningen na het lezen van deze logjes ;-) Een reactie achter laten is altijd leuk. Vergeet echter niet: Wat u schrijft kan en zál tegen u gebruikt worden, ghehehe.
Dit bericht werd geplaatst in Alle logjes van 2012. Bookmark de permalink .

Maak van je hart geen moordkuil en reageer:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s