Mijmer de mijmer

http://www.expeditierobinson.vt4.be/html/k_fatima.htm

Als puber had ik een vriendinnetje. Niks bijzonders want iedereen heeft dan wel eens een vriendinnetje gehad. Nee geen verliefdheid of wat dan ook in mijn geval hihi (ik grossierde toen in vriendjes hahaha) nee ze was zo heerlijk ondeugend. En humor dat ze had! Het was echt urenlang lachen, gieren en brullen samen.
Wegens haar geloof/vader mocht ze niet veel maar daar trok zij zich niks van aan. Ze deed alles wat wij, nederlandse meisjes, ook mochten. Ik heb altijd veel lol met haar gehad. Mocht ook bij haar kijken naar skychannel. En de opkomst van MTV op de kabel. Zalig vonden wij dat, de hele dag clips kijken ipv alleen als Top Pop op de buis was of Countdown. Bij mij in het dorp hadden ze toen nog geen kabel dus was dit extra gaaf! Ze was dol op dansen en ook op Michael Jackson (ja goh…iedereen heeft zo zijn afwijkingen hahaha…nee geintje…) en ze was van plan de wereld te veroveren. Faat (zo werd ze genoemd) liep ook alsof ze de hele tijd aan het moonwalken was.
Faat is van Marokkaanse afkomst dus bij haar thuis moesten de schoenen uit. Dat vond ik verschrikkelijk. Gewoon omdat ik megazweetpatatten heb. (chemise oorlogswapens zijn het hihi). Ik nam plastic zakken mee en bond die om mijn schoenen heen. Ook weer opgelost.
We gingen ook naar de disco in het dorp. Mocht Faat natuurlijk niet, maar broertje zou als chaperone meelopen tot aan de deur. Daar hadden wij natuurlijk wat op gevonden. We liepen een stuk en bij een huis met een achterom zeiden we tegen broertje dat we er waren en achterom moesten gaan maar dat ze hem niet mochten zien om niet uitgelachen te worden enzo. Daar was broertje gevoelig voor en droop af. Wij vervolgden onze weg naar de disco. Die moet vol met verraders gezeten hebben want na een poos stond paps in de disco. Oooo wat waren wij geschrokken.
Een poosje later stonden die ouders smorgens vroeg voor de deur. Of wij Faat in huis hadden want ze was weg. Met spullen en al. Balen natuurlijk, waar was mijn vriendin?
Faat bleek echt weggelopen te zijn. Ik hoorde dat ze in het buitenland zat en ik hoorde jaren niks van of over haar. Tot ineens iemand belde dat ik eens op tv moest kijken. Want Faat stond gigantisch te winnen bij de staatsloterijshow.
Via via heb ik later haar telefoonnummer gekregen maar ik durfde niet te bellen. Stom he?
Ik heb dus alleen nog gehoord dat ze politieagente is geworden en dat was alles. Faat verdween zelfs een hele poos uit mijn gedachten.

Vandaag waren we 56 kilometer verderop gaan winkelen. Nee niet omdat het daar goedkoper ofzo is. Het is er ook niet exclusiever. Niks van dat alles want eigenlijk zit je in verhouding net zo lang in de auto dan dat je door de stad zwalkt haha. Maar het gaat om iets anders. Hier zijn we opgegroeid. Ja ik weet het, het klinkt allemaal sentimenteel. Maar het is wel zo. Het is zo leuk om die mensen terug te zien die we jaren geleden (ik van ’90 en Marc al veel eerder) achtergelaten hadden. Ofzoiets.
Sommige mensen herken je niet, anderen zijn helemaal niks veranderd. oke, iets ouder geworden natuurlijk hihi…

We waren in een winkel en we werden geholpen door de verkoopster. Ik keek eens naar haar, er kwam me iets bekend voor in haar gezicht. maar wat? Terwijl ze aan de gang voor mij was, verzamelde ik moed en trok de stoute schoenen aan. (Wie gaat nou winkelen zonder schoenen he? hahaha). Ik vroeg haar of zij toevallig een zus heeft die Faat heet. (Denk nou niet dat het dapper van mij was, ik had namelijk op haar naamplaatje een voornaam gezien die een zusje van Faat ook had)
Ze keek verrast op en beaamde dat. Ze keek mij aan maar herkende me niet meteen. Ik noemde mijn naam en ze begon te lachen. Ze wist het meteen weer. Dit meisje was toendertijd een jaar of 5 en zat altijd met de duim in haar mond tegen me aan als we televisie zaten te kijken.
Ik vroeg hoe het met Faat was en vroeg naar dat schattige kleine zusje. Die was ondertussen natuurlijk ook niet klein meer hahaha. En met haar broertjes ging het ook prima. Ik kreeg te horen wie er waar woonde en hoeveel kids er al waren enzo.
Faat had sinds kort een zoontje en bleek in Expeditie Robinson meegedaan te hebben. Oh balen. Zeker net die serie die ik NIET bekeken heb!

Net keek ik in mijn adressenboekje naar het telefoonnummer van Faat. Ik heb het inderdaad nog.
Misschien bel ik van de week nog wel naar haar op? Wie weet is het nog net zo leuk als vroeger? Hmmm…ik moet er nog eens over denken. Soms moeten herinneringen ook herinneringen blijven. Stel dat het op niks uitloopt zijn die heerlijke herinneringen meteen niks meer. Stel dat ze niet eens meer weet wie ik ben?

Ik ga van de week die stoute schoenen nog maar eens opzoeken denk ik…..of in ieder geval erover nadenken om ze aan te trekken;)

En dan zet ik nu even een muziekje van Michael Jackson op. Om lekker bij over vroeger te mijmeren. Gewoon eentje uit de oude doos.

Speciaal voor jou, Faat!

Advertenties

Over watzegjemenou

Het betreden van deze weblog (www.watzegjemenou.wordpress.com) is op eigen risico. Ik stel me niet aansprakelijk voor hartkwalen, kromme tenen of psychische aandoeningen na het lezen van deze logjes ;-) Een reactie achter laten is altijd leuk. Vergeet echter niet: Wat u schrijft kan en zál tegen u gebruikt worden, ghehehe.
Dit bericht werd geplaatst in Alle logjes van 2004. Bookmark de permalink .

2 reacties op Mijmer de mijmer

  1. Brillie zegt:

    Ik ken dat gevoel. Ik had ook een pan-vriendin toen ik 14 was, later werd ze mijn email-vriendin.

  2. Pingback: Fa(a)(n)tastisch | Watzegjemenou?

Maak van je hart geen moordkuil en reageer:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s