Sneeuwpret

Vanmorgen stond ik op en keek naar buiten om te zien of er nog genoeg sneeuw lag om met de slee naar school te gaan. Ik zag de grijze stoep dus dat plannetje kon ik mooi vergeten. Maar de straat lag wel nog onder de sneeuw en was zelfs glad doordat gisteren al die voetjes van die supporters eroverheen gelopen hadden en het snachts aangevroren was. Dus de fiets konden we ook wel vergeten. Maar alsof mijn gedachten gelezen waren, begon het te sneeuwen. Zo hard zelfs dat in een mum van tijd de stoep bedekt was met een dikke laag. Nadat ik de slee uitgegraven had in de schuur gingen we richting school. Michelle had het syndroom van ben-ik-te-groot-voor dus zusje zat daar prins.eh.prinsesheerlijk op die slee. Met een grijns van oor tot oor. Ondertussen nam ze sneeuw van de grond en fabriceerde een grote sneeuwbal.
Op school aangekomen sprong ze van de slee en ging ijverig aan de slag om haar sneeuwbal te laten groeien. Ze ging verder en verder het schoolplein op. Ondertussen kreeg Michelle een sneeuwbal tegen zich aan van een klasgenootje en zag dit meteen als een persoonlijke aanval. Ik heb haar getroost en gezegd dat het maar een sneeuwbal was en dat iedereen aan het gooien was. Terwijl ik dat zeg, zie ik in een ooghoek een klasgenootje van Michelle onze kleine Steffie belagen. Ineens vind ik al die kinderen op school monsters met die sneeuw (tja kom niet aan mijn kids). Terwijl ik naar Stef toeloop (ik zie dat meisje namelijk snel nog meer sneeuw pakken) komt ze snikkend op me af. Een jongen had haar sneeuwbal vertrapt. We gaan direct de sneeuwbal herstellen.
Dan gaat de bel en langzaam is het schoolplein leeg.
Ik ga naar huis, met een lege slee, een zak met sneeuwlaarzen en onder mijn arm een grote sneeuwbal. Ik denk aan Steffie en besluit om thuis een beetje te helpen door die sneeuwbal ietsiepietsie te vergroten.
Terwijl ik de poort opendoe en me buk om de bal door de sneeuw te laten rollen.valt ie uit mijn klauwen. Lach niet! Helemaal in duizenden stukjes. Okeoke.de hint is duidelijk. Hup het plein op en rollen maar.
Daar stond ik dan rond de klok van 9. Mams in de sneeuw.
Maar de sneeuwbal is er. En een joekel!

Ik verheug me nu al op die grote lach van dat kinderkoppie!
Heerlijk toch dat je ze blij kunt maken met een hoopje sneeuw!?!

Advertenties

Over watzegjemenou

Het betreden van deze weblog (www.watzegjemenou.wordpress.com) is op eigen risico. Ik stel me niet aansprakelijk voor hartkwalen, kromme tenen of psychische aandoeningen na het lezen van deze logjes ;-) Een reactie achter laten is altijd leuk. Vergeet echter niet: Wat u schrijft kan en zál tegen u gebruikt worden, ghehehe.
Dit bericht werd geplaatst in Alle logjes van 2012. Bookmark de permalink .

Maak van je hart geen moordkuil en reageer:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s